TAHTAKURULARI VE KARGALAR MECLİSİ

Bu kitap, Rodos’a adım attığı anda gözaltına alınan bir politik göçmenin beklenmedik tutukluluk sürecini anlatıyor. Türkiye’de hakkında çıkarılmış bir arama kararı nedeniyle başlayan süreç, yalnızca hukuki bir hikâye değil; insanın kırılganlığı, direnci ve hafızası üzerine yoğun bir anlatıya dönüşüyor. Yazar, gözaltı anından mahkeme salonuna; oradan pislik içindeki hücrelere uzanan süreci yalın ama sarsıcı bir dille aktarıyor. Fiziki koşulların sertliği, koğuşların ağır kokusu, göçmenlerin çaresizliği ve çeşitli suçlardan içeri düşmüş insanların ruh halleri; tüm çıplaklığıyla resmediliyor. Ancak kitap bir “mağduriyet anlatısı”na saplanmıyor. Asıl derinlik, yazarın iç dünyasında. Beklenmedik bu tutukluluk, onu geçmiş hapishane deneyimlerine geri götürüyor. Bellek, zaman çizgisini kırıyor; dün ile bugün iç içe geçiyor. Okur, bir hücrenin soğuk duvarından bir başka dönemin demir kapısına savruluyor. Bu geçişler yapay değil; çağrışımlar üzerinden doğal bir akışla ilerliyor. Metnin en güçlü yanı da bu: Sayfa sayısı az, ama çağrışım alanı sınırsız. Kitapta kurulan dostluklar ise ayrı bir damar. Aynı mekâna sıkışmış, farklı hayatlara sahip insanların kurduğu o “öze yakın” bağlar; hapishane anlatılarının klasik karanlığını kırıyor. İnsan, en zor koşullarda bile birbirine tutunabiliyor. Ve dışarıda bir başka hikâye var: Eşinin örgütlediği dayanışma ağı. Bu bölüm, kitabın en umutlu tarafı. Yazar içeride beklerken, dışarıda örülen dayanışma; sadece hukuki bir destek değil, moral bir zemin oluşturuyor. Kitap böylece iki paralel akışta ilerliyor: İçeride daralan mekân, dışarıda genişleyen dayanışma. Dil sade, yer yer şiirsel ama abartısız. Okuru yormayan bir anlatım var. Bu nedenle “su gibi okunacak” bir anı kitabı tanımı yerindedir.